Le château de Vaux le Vicomte

Dzień czwarty; Podparyskie Królewskie Zamki
rezydencja Vaux-le-Vicomte

Vaux-le-Vicomte – zespół pałacowo-ogrodowy, położony we Francji, w departamencie Seine-et-Marne, w miejscowości Maincy^[1].

Pałac wzniesiony został w latach 1656-61 dla Nicolasa Fouqueta przez Charles Le Brun, Louis Le Vau i André Le Nôtre w styl klasycyzującego baroku, zwanego stylem Ludwika XIV. Uważany jest za pierwsze dzieło w tym stylu^[2]. Stanowi przykład założenia w typie "entre cour et jardin". Obok Wersalu jest najwybitniejszym XVII-wiecznym zespołem parkowo-pałacowym we Francji



Zespoł pałacowo - ogrodowy w Seine-et- Marne oraz Fontainebleau - pałac zamieszkiwany przez władców Francji

W Fontainebleau znajduje się, jeden z największych we Francji, zespół pałacowo-parkowy – dawna rezydencja królewska. Najstarsze pozostałości pochodzą z XII wieku. Za czasów Franciszka I Walezjusza pałac zaczęto rozbudowywać (1527), tworząc z pałacu istotny ośrodek sztuki renesansowo-manierystycznej (tzw. szkoła z Fontainebleau). Kolejni władcy (od Henryka II Walezjusza do Napoleona Bonaparte) rozbudowywali i dekorowali rezydencję. Obecnie stanowi muzeum.

Pałac i otaczający go park (w tym ogród angielski z XIX wieku) zostały wpisane na listę światowego dziedzictwa UNESCO.

W 1560 w Fontainebleau odbyło się zgromadzenie notablów. Większość z zebranych domagała się reform w kościele francuskim oraz tolerancji religijnej dla hugenotów

Paryż - Pola Elizejskie - Najpiękniejsza aleja świata

Dzień trzeci - nadal...
Z Luwru przejazd pod Łuk Triumfalny oraz spacer po Polach Elizejskich.

Aleja Pól Elizejskich (Les Champ Elysees) rozciąga się od Place de la Concorde do oddalonego o 2 km na północny-zachód placu im. Charles'a de Gaulle na którym to mieści się Łuk Triumfalny. Jest to najbardziej reprezentatywna ulica miasta, Francuzi nazywają ją nawet "La plus belle avenue du monde" czyli najpiękniejszą aleją świata. Jeszcze 400 lat były tam tylko pola uprawne, obecnie znajdują się tam ekskluzywne restauracje, kawiarnie, hotele, teatry, sklepy i butiki. Opłaty czynszowe za 100 metrów kw. powierzchni sięgają 1,25 mln dolarów, drożej jest tylko w Nowym Jorku.

Co roku w przypadające na 14 lipca święto narodowe Francji aleją przechodzi największa w Europie, niebiesko-biało-czerwona defilada wojskowa. Od kilkudziesięciu lat znajduje się tam także meta najsłynniejszego wyścigu kolarskiego - Tour de France.

Paryz - Luwr

Dzień trzeci c.d.
Wizyta w słynnym Muzeum Luwr, mieszczącym w swoich zbiorach takie dzieła jak: "Dama z Łasiczką", "Wenus z Milo","Nike z Samotraki"

Luwr (fr. Louvre, Musée du Louvre) – dawny pałac królewski w Paryżu, obecnie muzeum sztuki. Jedno z największych muzeów na świecie, najczęściej odwiedzana placówka tego typu na świecie. Stanowi jedno z ważniejszych punktów orientacyjnych stolicy Francji. Luwr położony jest między Rue de Rivoli i prawym brzegu Sekwany oraz ogrodami Tuileries i Rue du Louvre w obrębie Pierwszej Dzielnicy. W kompleksie budynków o całkowitej powierzchni wynoszącej 60,600 metrów kwadratowych znajdują się zbiory liczące około 35,000 dzieł sztuki od czasów najdawniejszych po połowę wieku XIX, dzieła światowego dziedzictwa o największej sławie takie jak np. stela z kodeksem Hammurabiego, Nike z Samotraki, Mona Lisa pędzla Leonarda.

Muzeum znajduje się w Pałacu Luwru (Palais du Louvre) znanym już w średniowieczu. U schyłku XII wieku, król Filip II August wzniósł w tym miejscu zamek warowny. W drugiej połowie XIV wieku Karol V Mądry uczynił z zamku rezydencję królewską. W XVI wieku Franciszek I zamienił tę budowlę w monumentalny renesansowy pałac. W 1672, Ludwik XIV przeprowadził się do Wersalu, natomiast w Luwrze zostawił bogatą kolekcję dzieł sztuki antycznej. W 1692, gmach został siedzibą Académie des Inscriptions et Belles Lettres oraz Académie Royale de Peinture et de Sculpture, w roku 1699 Akademia zorganizowała pierwszy Salon wystawowy. Podczas rewolucji francuskiej Zgromadzenie Narodowe wydało dekret o zamienieniu pałacu na muzeum.

Muzeum zostało otwarte 10 sierpnia 1793 r. Ekspozycja liczyła 537 obrazów, lwią część, stanowiły konfiskaty dóbr kościelnych i królewskich. Ze względu na problemy związane ze stanem budynku muzeum zamknięto na lata 1796 - 1801. Kampania napoleońska wpłynęła na duży wzrost kolekcji, przy czym większość stanowiły łupy ze zbiorów na terenach podbitych przez Napoleona I Bonaparte, po porażce wojsk dyktatora pod Waterloo dzieła zwrócono prawowitym właścicielom. Za czasów panowania Ludwika XVIII i Karola X oraz Drugiego Cesarstwa nastąpił wzrost kolekcji która przekroczyła 20 tysięcy dzieł. Kolejny wzrost kolekcji to owoc licznych nabytków muzeum i darów prywatnych kolekcjonerów dzieł sztuki. W 2008 roku zbiory Luwru podzielono na osiem kategorii, każdej z nich przypada odrębny dział. Są to Działy: Starożytnego Egiptu, Starożytnego Bliskiego Wschodu, Starożytnej Grecji, Starożytnego Rzymu, Sztuki Islamu, Rzeźby, Malarstwa, Rzemiosła Artystycznego, Rysunku i Grafiki.

Paryż-Dzielnica Łacińska-Sorbona-Panteon

dzień trzeci nadal
Dzielnica Łacińska -Sorbona- Panteon

Dzielnica Łacińska (fr. Quartier latin) - uniwersytecka dzielnica Paryża. W VI wieku założono tu opactwo Sainte-Geneviève, w XII Saint-Victor. Poza tym znajdują się tu m.in. kompleks klasztorny benedyktynów Val-de-Grâce, zamieniony po rewolucji francuskiej w szpital wojskowy, dawne opactwo Port-Royal, Kolegium Francuskie, Sorbona, Panteon, muzeum Cluny.

Nazwa dzielnicy pochodzi od języka łacińskiego, którym w średniowieczu i aż do Rewolucji posługiwano się powszechnie na uniwersytetach.

Panteon (fr. Panthéon) – budowla w Dzielnicy Łacińskiej w Paryżu. Wzniesiona w XVIII wieku jako kościół pw. św. Genowefy, obecnie pełni rolę mauzoleum wybitnych Francuzów.

Król Francji Ludwik XV poprzysiągł wznieść świątynię wartą patronki Paryża (świętej Genowefy), w miejscu wczesnochrześcijańskiego kościoła zbudowanego w VI wieku^[1] w zamian za przywrócenie zdrowia. Realizacja tego przedsięwzięcia spadła na markiza Marigny, który na architekta wybrał swojego znajomego, Jacques'a Germaina Soufflota. Fundamenty pod tę monumentalną świątynię położono w roku 1758, ale ostateczne ukończenie zostało wykonane przez ucznia Soufflota, Jean-Baptiste'a Rondeleta w roku 1789.

Od czasów Rewolucji (1791) Panteon jest miejscem spoczynku wielu sławnych Francuzów i Francuzek. W krypcie Panteonu znajdują się m.in. grobowce: Woltera, Jana Jakuba Rousseau, Honoré Mirabeau, Victora Hugo, Emila Zoli, Jeana Jaurèsa, wynalazcy pisma dla niewidomych Louisa Braille'a, fizyków Paula Langevina, Piotra Curie, chemika Marcelina Berthelota, uczonej Marii Skłodowskiej-Curie, generała François Marceau, przywódcy ruchu oporu z czasów II wojny światowej Jeana Moulina. Dwukrotnie próbowano przywrócić funkcję religijną Panteonowi, lecz od roku 1885 ostatecznie przeznaczono go na mauzoleum.

Panteon paryski jest klasycystyczną budowlą na planie krzyża greckiego z kopułą centralną i czterema spłaszczonymi kopułami bocznymi oraz z kolumnowym portykiem wejściowym. Uważa się, że jest on wzorowany na rzymskim.

Ogrody Luksemburskie w Paryżu

nadal dzień trzeci
Ogrody Luksemburskie

Ogrody Luksemburskie (Jardin du Luxembourg) zajmują teren o powierzchni 23 hektarów. Znajdują się w centrum miasta i to jest zachwycające w Paryżu.

Z niesamowicie zatłoczonych ulic i ogromnego gwaru miejskiego można szybko uciec do miejsca, gdzie jakby czas się zatrzymał. Wokół fontann poustawiane są krzesełka dla spacerowiczów. W wydzielonym miejscu można swobodnie poleżeć na trawie i piknikować, są place do zabaw z dziećmi, wiedeńska karuzela, teatr dla dzieci, ujeżdżalnia kucyków.

Centralnym punktem ogrodów jest ośmiokątny basenik Grand Bassin, wokół którego poustawiano krzesełka. W baseniku tym, dzieci niczym ich przodkowie z XIX w. puszczają łódeczki. W pobliżu, na północnych obrzeżach ogrodów wznosi się Pałac Luksemburski (Palais de Luxembourg ), który zbudowano dla Marii Medycejskiej – królowej Francji (1600-1610), żony Henryka IV i regentki w okresie małoletniości Ludwika XIII. Pałacowy budynek jest obecnie siedzibą senatu, wyższej izby francuskiego parlamentu.

W XIX wieku ogrody zostały przebudowane, jednak ich pierwotny, pałacowy charakter pozostał. W wielu zakątkach są fontanny i rzeźby - wzdłuż tarasów stoi szereg posągów królowych Francji oraz innych wybitnych kobiet. Po wschodniej stronie pałacu, na końcu kanału, stoi wśród zieleni piękna Fontanna Medyceuszy (Fontaine des Medicis). Zbudowano ją około 1630 r. W środkowej niszy fontanny zobaczymy rzeźbę przedstawiającą Polifema odkrywającego nereidę Galateę dopuszczającą się zdrady z Akisem. Po drugiej stronie jest Leda z łabędziem. Fontannę Obserwatorium, nazywaną też fontanną Czterech Stron Świata, zdobią cztery postacie kobiece symbolizujące cztery strony świata, które podtrzymują kulę ziemską.

Kaplica Saint Chappelle

Kaplica Sainte Chapelle zbudowana w latach 1241 -1248, mocno zdewastowana w okresie Rewolucji Francuskiej i odbudowana w XIX wieku, należy do najpiękniejszych budowli gotyckich jakie zachowały sie do naszych czasów. W średniowieczu wierni przyrównywali ją do Bramy Niebios. Dzisiaj każdy zwiedzający podziwia przede wszystkim 15 wspaniałych witraży. Tworzą one jednolitą barwną ścianę, podzieloną smukłymi kolumienkami o wysokości 15 m. Nad całością góruje sklepienie usiane gwiazdami. Witraże przedstawiają sceny biblijne. Niezwykle wspaniała jest rozeta, którą rozświetla zachodzące słońce. W 86 kwaterach przedstawiono sceny z Apokalipsy św.Jana. Mimo dosyć dużej liczby turystów nastrój wnętrza jest tak niepowtarzalny, że można siedzieć "godzinami" i wpatrywać się mieniące się wieloma kolorami szklane obrazy, które zachwycają ludzi od kilkuset lat.

Kaplica składa sie z dwu części. Dolnej kaplicy, która przeznaczona była dla wyższych urzędników dworskich i służby oraz górnej wyłącznie dla króla i jego rodziny.

Kaplica czynna jest codziennie w godzinach 9.30 - 18.30 ( w okresie zimowym do 17.00 )

Dzień trzeci
Belle....Notre Dame Paris

Notre-Dame de Paris – gotycka katedra w Paryżu. Jedna z najbardziej znanych katedr na świecie, między innymi dzięki powieści Dzwonnik z Notre Dame francuskiego pisarza Viktora Hugo.

Jej nazwa tłumaczy się jako Nasza Pani i odnosi się do Matki Boskiej. Wzniesiono ją na wyspie na Sekwanie, zwanej Île de la Cité w 4 okręgu Paryża, na śladach po dwóch kościołach powstałych jeszcze w IX wieku. Jej budowa trwała prawie 170 lat (1163-1330).

Wokół wyspy Cite już w czasach rzymskich powstało miasto- obecna stolica Francji. Zamieszkiwało ją celtyckie plemię Parisii. Wysepka leży na przecięciu dwóch ważnych szlaków: żeglownej części sekwany , łączącej rynki wschodnie ze szlakami morskimi wiodącymi w stronę Anglii oraz drogi połnoc- południe, obecnego przedłużenia ulic Saint-Martin i Saint- Jacques.
Na samym środku wyspy wznosi się Katedra. Od gwiazdy wpisanej w bruk na placu przedkatedralnym oblicza się długość wszystkich dróg we Francji.

Winiarnia w Eppernay

Po drodze wizyta w winiarni a Eppernay - zwiedzanie oraz degustacja szampana francuskiego.

Szampania - francuski region znany jako królestwo szampana - jest warta odwiedzenia o każdej porze roku.

czytaj dalej

Miłośnicy boskich bąbelków z przyjemnością wkroczą na specjalnie oznakowany szlak - Route Touristique du Champagne - wiodący przez 600 km krętych, bocznych dróg i pozwalający dotrzeć do najważniejszych upraw winorośli rozciągających się pomiędzy Reims i Épernay Montagne de Reims, dalej Cote des Blancs oraz Vallée de la Marne.

Reims

Dzień drugi:
Reims - zwiedzanie Katedry Notre Dame - miejsca koronacji królów Francji. Spacer po mieście: Plac Królewski , Plac Forum, krypto portyk oraz Brama Marsowa. Wyjazd w kierunku Paryża.

Katedra Notre-Dame w Reims (fr. Cathédrale Notre-Dame de Reims) – gotycka katedra pod wezwaniem Najświętszej Marii Panny w Reims, we Francji. Jest uznawana za najbardziej harmonijną i klasyczną w proporcjach we Francji, często nazywana "Katedrą Aniołów" z powodu bogatej dekoracji rzeźbiarskiej.

Została zbudowana w latach 1211-1300 na miejscu poprzedniej świątyni z 401 roku. Zaprojektował ją Jean d'Orbais. Dwuwieżowa fasada katedry przypomina swym wyglądem fasadę paryskiej Notre-Dame. W obydwu świątyniach z fasad wyrastają nie przykryte hełmami wieże. W fasadzie znajdują się trzy ogromnych rozmiarów portale. Są tak duże, że w tympanon środkowego wbudowana została rozeta. Druga z rozet znajduje się ponad portalem i jest wypełniona witrażem z XIII wieku, który przedstawia NMP w otoczeniu apostołów i muzykujących aniołów. Po obydwu jej stronach wybudowano strzeliste gotyckie okna oświetlające dwie boczne nawy. Trójnawowa katedra ta jest bazyliką, co oznacza, że dwie nawy boczne są niższe od nawy głównej. Wieńczący je dach zdobiony jest licznymi rzeźbami, częściowo przeniesionymi z pałacu biskupiego. Posiada potrójną nawę poprzeczną i krótkie, pięcionawowe prezbiterium. Zamknięta jest w części wschodniej ambitem, do którego przylega pięć kaplic. Część wschodnia została ukończona już w 1241 roku. Całe wnętrze (wraz z głębokością środkowej kaplicy) mierzy 141 m długości, a wysokość trójkondygnacyjnej nawy głównej osiąga 38 m. Wnętrze silnie akcentują linie pionowe. Żebra sklepienia schodzą poprzez pas triforium na półkoliste kolumny. Otwory okienne ambitu i kaplic wzbogacono jednymi z pierwszych maswerków. Katedra słynie z witraży zaprojektowanych przez Marca Chagalla i bogatej, rzeźbiarskiej kompozycji fasady. W czasie rewolucji francuskiej zniszczono lektorium i witraże, ale bryła budynku ocalała. Do roku 1996 usuwano zniszczenia z czasów I wojny światowej.

Katedra była miejscem koronacji prawie wszystkich królów Francji, począwszy od Chlodwiga I w V wieku. Tu w 1429 roku Joanna d'Arc kazała koronować odsuniętego od władzy króla Karola VII.

Wycieczka do Paryża

Paryż

Aby obejrzeć Paryż wystarczą dwa tygodnie, żeby go poznać, trzeba kilku miesięcy, żeby zrozumieć- zapewne wielu lat.

Przybywający tu po raz pierwszy za wszelką cenę próbują zobaczyć jak najwięcej. Połykają Luwr, bazylikę Sacre-Coeur, plac Pigalle, katedrę Notre Dame, mosty nad Sekwaną, bajkową Swiętą Kaplicę (Sainte Chapelle), Łuk Triumfalny, Muzeum d’Orsay, gdzie zgromadzono niebywałą kolekcję dzieł impresjonistów i secesyjne zdobienia wejść do stacji metra.

Stolica poezji i malarstwa, muzyki i architektury, miłości i nienawiści-Paryż nie poddaje się definicjom. Szukali ich , ale nie znaleźli ani Voltaire, ani Norwid, ani Sartre. Każdy z nich definiował tylko swój Paryż. Tak różny od Paryża pozostałych, jak różne są Paryże wszystkich przybywających tu turystów.

Wartpo zobaczyć:

1. Luwr kompleks budowli pałacowych – obecnie muzeum

2. Jardin des Tuilleries ( ogród z XVII w.)

3. 3. Plac Vendome

4. Forum des Halles ( po0dziemny kompleks handlowy)

5. Narodowe Centrum Sztuki i Kultury Georges’a Pompidou

6. Place des Vosges ( plac wybudowany w latach 1605- 1612)

7. Muzeum Picassa

8. Katedra Notre Dame

9. Sainte Chapelle ( jedno z największych dzieł europejskiego gotyku)

10. Pont Neul ( najstarszy most Paryża)

11. Sorbona ( uniwersytet paryski)

12. Jardin du Luxembourg ) Ogród Luksemburski)

13. Bulwar Saint Germain

14. Musee d’Orsay (muzeum sztuki nowoczesnej)

15. Wieża Eiffla

16. Pantheon ( miejsce spoczynku najwybitniejszych Francuzów)

17. Pola Marsowe ( teren zielony na lewym brzegu Sekwany)

18. Place de la Concorde (Plac Zgody)

19. Pola Elizejskie

20. Łuk triumfalny

21. Opera Garnier ( najbardziej znany teatr muzyczny Francji)

22. Kanał Saint Martin

23. Bazylika sacre-Coeur

24. Plac Pigalle

25. Kabaret moulin Rouge

26. Cmentarz Pere Lachaise.

Po drodze do Paryża zobaczymy wiele atrakcji.Pierwszym przystankiem będzie nasze miasto partnerskie Nottuln ( Niemcy)
Dzień pierwszy: